Soms droom ik dat ik alles ben,
niets dan leegte om me heen.
Dat zijn mijn ergste angsten:
ik ben moederziel alleen.
Dan word ik wakker als ik sterf:
al wat was heb ik gedroomd.
Nu ben ik ontwaakt en word
door oneindigheid omzoomd.
Ik alleen in het grote niets,
er zijn geen andere mensen.
Het enig levend wezen
in een ruimte zonder grenzen.
Er bestaat geen tijd, geen wereld,
totaal niets om mij heen.
Een lange lege stilte,
eeuwig onsterflijk alleen.
Loes Gouweloos
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten